Polityczny sabotaż stulecia
Wszystko zaczęło się niewinnie i niemal tradycyjnie, kiedy to usłyszeliśmy o niezachwianej pewności Pana Premiera, że wszystko idzie właściwymi torami, a kolejny rząd zrobi wszystko abyśmy byli szczęśliwi. Ale już nieco później zorientowałem się, że dzieje się coś złego. BARDZO ZŁEGO!
CZYTAJ WIĘCEJ

Fakty i Mity
Nie bez kozery tytuł tego tekstu nawiązuje do tytułu znanej antyklerykalnej gadzinówki wypisującej nonsensy i bzdury wierutne na temat Kościoła i religii. Tam fakty służą tylko do manipulacji i tworzenia krzywdzących dla Kościoła mitów, inaczej jest i w naszym życiu politycznym. Mało faktów i dużo mitów. Na fali tej mitologii antyklerykalnej wypłynął a raczej wpłynął do sejmu Palikot wraz z grupka dziwadeł, których jedyną zasługą i predyspozycją do zasiadania w sejmowych ławach stanowi bądź to orientacja seksualna, bądź to brak czy zachwianie.
CZYTAJ WIĘCEJ

Tradycja chrześcijańska - starożytni chrześcijanie i domy modlitwy
Panuje powszechne przekonanie, że do roku 313, czyli do wydania edyktu tolerancyjnego Konstantyna, chrześcijanie byli bezustannie prześladowani i w związku z tym prowadzili życia konspiracyjne. Nonsens tego stereotypu jest oczywisty – czyż zakonspirowana, bezustannie prześladowana religia mogłaby w ciągu 300 lat rozprzestrzenić się na terenie całego państwa – prześladowcy? Przez pierwsze 150 lat istnienia chrześcijaństwo było albo uważane za jedną z licznych sekt żydowskich, albo za jeszcze jedną dziwaczną grupę religijną, która jeżeli podlegała lokalnym prześladowaniom to z powodu rozmaitych zbiegów okoliczności, bądź partykularnych decyzji urzędników, nacisku tłumu poszukującego kozła ofiarnego czy żydów postrzegających judeochrześcijan jako religijnych renegatów, czemu zresztą trudno się dziwić. Systematyczne prześladowania sterowane przez władze centralne to kwestia drugiej połowy wieku drugiego oraz wieku trzeciego p. Ch. Nawet jednak między kolejnymi falami prześladowań miały miejsce okresy spokoju, kiedy chrześcijanie cieszyli się względną swobodą i tolerancją.
Te okoliczności sprawiły, że spotkania modlitewne chrześcijan odbywały się w bardzo różnych warunkach i miejscach, co było uzależnione od szeregu okoliczności, zwłaszcza natury politycznej. Kojarzenie starożytnych chrześcijan wyłącznie z katakumbami jest poważnym uproszczeniem.
Członkowie gminy jerozolimskiej spotykali się w świątyni, który to zwyczaj był naturalny ze względu na ich żydowskie pochodzenie. Na łamanie chleba zbierali się w domach prywatnych. Podobny zwyczaj praktykowali chrześcijanie zarówno pochodzenia żydowskiego jak i pogańskiego z gmin założonych przez apostołów i ich uczniów. Judeochrześcijanie zazwyczaj uczęszczali również do synagog. Szczególnie dużo informacji na temat spotkań modlitewnych w domach zaangażowanych w życie religijne braci mamy w odniesieniu do gmin pawłowych dzięki przekazom nowotestamentowym. Podobny zwyczaj przyjął się w samym Rzymie. Tam też wykształcił się ze względu na brak społecznej akceptacji obyczaj spotykania się poza miastem na cmentarzach, czyli w katakumbach, bo taką pełniły one pierwotnie funkcję. Ponieważ większość pierwszego i drugiego pokolenia chrześcijan wywodziła się z warstw ubogich grzebali oni swoich zmarłych w takich właśnie miejscach a nie w prywatnych grobowcach znajdujących się w ogrodach czy wzdłuż dróg. Szczególnego znaczenia zwyczaj odprawiania mszy świętej na grobach zmarłych nabrał wraz z wykształceniem się kultu męczenników a więc w czasie prześladowań. Spotkania katakumbowe nie wyparły oczywiście zwyczaju modlitw domowych. W miarę wzrostu liczebności wiernych oraz przyjmowania chrześcijaństwa przez ludzi zamożnych zaistniała potrzeba i możliwość budowania specjalnych miejsc modlitw – tak narodziły się najstarsze kościoły. Często do ich budowy wykorzystywano od dawna sprawdzoną konstrukcję bazyliki – rzymskiego budynku użyteczności publicznej łączącego funkcje targowe, sądowe i urzędowe. Bazylika składała się z 3 – 5 naw oddzielonych kolumnadami, ołtarz umieszczano w półkolistej absydzie od wschodu natomiast od zachodu dobudowywano otoczony krużgankami dziedziniec. Krużganki dawały cień przybyłym z daleka wiernym, sadzawka umożliwiała będące wtedy w powszechnym zwyczaju ablucje a sam dziedziniec pozwalał na zbliżenie się do sacrum i częściowy udział w modłach poganom pragnącym zapoznać się z chrześcijaństwem, katechumenom (obu tym grupom wolno było uczestniczyć tylko w liturgii słowa, potem musiały one opuścić świątynię) oraz wiernym na których została nałożona pokuta za ciężkie grzechy.
Rzecz jasna, obok bazylik chrześcijanie posiadali wiele skromniejszych kościołów i domów modlitwy. W czasie prześladowań bywały one konfiskowane lub niszczone, dlatego oprócz kilku bazylik nie dotrwały do naszych czasów i wiedzę na ich temat możemy czerpać tylko z pisemnych przekazów i badań archeologicznych. Nawet te źródła świadczą jednak o wspaniałości najwcześniejszych świątyń chrześcijańskich. Były one zdobione malowidłami i mozaikami (tego rodzaju ozdoby znaleziono również w katakumbach), posiadały przepiękne posadzki i bogate wyposażenie. Łączono umiejętnie osiągnięcia sztuki pogańskiej z chrześcijańskimi motywami i tematami, wypracowano bogatą symbolikę i ornamentykę. Chrześcijanie nie odrzucali bowiem, jak niektórzy sądzą, dorobku sztuki i architektury rzymskiej i greckiej, tylko twórczo go przekształcali tworząc podwaliny na których wyrosła architektura i sztuka średniowiecza.

Kochać króla
Król Prus - Fryderyk Wilhelm I przechadzał się kiedyś ulicami Berlina i naszła go myśl, by skorzystać z przechadzki i tak po ojcowsku poznać problemy swoich poddanych. Kiedy jednak spróbował porozmawiać z przechodniami, ci na widok zbliżającego się monarchy wzięli nogi za pas.
Oburzony władca, mimo swej pokaźnej tuszy, rzucił się w pościg za jednym z uciekinierów. Dopadłszy go zaczął okładać go nieodłącznym kijem i dopiero potem zapytał:
- Dlaczego uciekał przed królem?
- Bo ja się waszej królewskiej mości boję! - wyjęczał nieszczęśnik.
Na takie dictum, król dołożył mu kijem i wyjaśnił:
- Ma się nie bać! Ma kochać swego pana!

I wszystko jasne
Rozmowa księdza z chasydem:
- Wy, Żydzi to dziwny naród. Nie wierzycie w zmartwychwstanie Chrystusa Pana, a wierzycie, żę wasz rabin-cudotwórca na chustce od nosa staw przepłynął ...
- No, tak, ale to jest prawda!